Wat een verrassing, de uitgebreide recensie van Jann Ruyter in Trouw over Moeders van toen! ‘Boeiende getuigenissen uit een rebelse tijd’ vat de krant het oordeel samen. Die getuigenissen, ‘vol en divers’, laten volgens de recensent zien ‘hoe grote maatschappelijke veranderingen hun beslag namen in individuele levens’.

En dat is precies wat ik heb willen doen. Mooi ook hoe Ruyter haar eigen ervaring als jonge moeder in de jaren negentig erin vervat. Ze herinnert zich hoe de paar vrouwen die moeder waren bij de (feministische) vakgroep aan de universiteit waar ze werkte ‘die kinderen vakkundig buiten het gesprek hielden’. Ruyter schrijft: ‘Dat je ook nog een verantwoordelijkheid als moeder had, was zeker niet iets om mee te koop te lopen.’

De portretten in mijn boek, stelt Ruyter, ‘laten samen zien hoe het idee van de moeder als de ‘engel in huis’ veranderde in het tegenovergestelde: het moederschap was in de tweede golf min of meer taboe.’

Vrolijk stemt mijn boek haar ook. Ze zegt: ‘Bast mag dan Elma Drayer citeren, die erover klaagde dat moeders het moederen tegenwoordig zo zwaar opnemen. Als je deze verhalen leest, én Basts eigen verhaal, constateer je dat het moederschap anno 2026 zulke dogma’s voorbij is. Dat het nu wél in vrijheid en op diverse manieren kan en mag worden ingevuld. Dat het moederschap zelf ook bevrijdend kan zijn, dat je er zelfs van kan genieten, zoals iedereen je bezweert na een bevalling. Moeder worden vraagt nog steeds om een aanpassing, maar het betekent niet meer dat je als mens verloren bent voor de samenleving. Met dank aan de activisten van de jaren zestig en zeventig.’

En zo is het maar net. Dank, Jann Ruyter, voor deze mooie beschouwing!

Lees hier het artikel in Trouw:

https://www.trouw.nl/boeken/hoe-ging-dat-in-de-jaren-zestig-en-zeventig-moeder-worden~bfd7d0a3/