De meeste lezers die me schrijven over Mance Post zijn mensen die haar persoonlijk hebben gekend en de behoefte voelen dat met mij te delen. ‘Dankzij haar kwam ik in een studentenhuis!’ Of: ‘Mijn moeder heeft nog bij Mances moeder op kamers gewoond!’

Iemand anders vertelde dat haar kinderen dikwijls bij Mance over de vloer kwamen, maar dat ze zelf altijd een beetje bang voor haar was, ‘vanwege die ogen’. En weer iemand anders vertelde hoezeer Mance destijds begaan was met haar zoontje, 42 jaar oud intussen. Hij had uren tekenend in het souterrain doorgebracht.

Spannender werd het toen iemand die het interview naar aanleiding van mijn boek in de Volkskrant had gelezen, beweerde over informatie te beschikken die niet in mijn biografie stond. Hij was bereid om daar – vertrouwelijk – over te vertellen. Natuurlijk brandde ik van nieuwsgierigheid en greep de telefoon. Toen ik ophing, was ik behoorlijk van mijn stuk.

Moest ik nu wel of niet blij zijn met wat ik had gehoord? Ik ben er niet uit. Natuurlijk had ik deze informatie graag eerder gehad. Anderzijds: een biografie is nooit af. Na verloop van tijd verandert onze kijk en daarmee ook een biografie. Wie mijn boek heeft gelezen, weet dat er nog vragen zijn. Met dank aan deze lezer ga ik, nee, móét ik naar mijn gevoel toch weer op pad.